Duik 935 Dreischor Gemaal

Waarschijnlijk het laatste mooie weekend van het jaar, 18 en 19 oktober, met ruim 20 graden en een lekker zonnetje. Tijd dus voor weer maar eens een duikje. Voor de tweede keer dit jaar duik ik maar weer eens met mijn vereniging Stella Maris, gewoon omdat het nu uitkomt. Vrijdag nog wel even naar de club geweest om de flessen te vullen, maar omdat de compressor niet wilde starten heb ik mijn flessen weer net zo leeg mee terug genomen om ze vervolgens de volgende dag bij Mega Diving te vullen... Ik ben een tijdje niet in Zeeland geweest en wanneer ik bij Steenbergen de weg richting De Heen wil oprijden blijkt die afgesloten voor onderhoud. De omleiding loopt helemaal via Tholen en Oud Vosmeer, en het mag een wonder heten dat ik nog enigzinds op tijd op de duikstek ariveer. De buddyparen zijn net ingedeeld en mijn komst zorgt er voor dat er niemand alleen of met z'n drieën hoeft te duiken.

Ik duik vandaag met Kees Vogel, een rustige en fijne duiker. Kees is ook gewend aan fotografen en dat maakt mijn leven als onderwaterfotograaf ook prettiger. De breefing van John Knappers is kort en bondig omdat ik aan de late kant was is de breefing al geweest en John vraagt enkel of ik vragen heb over de stek. Mijn enige vraag is hoe het zicht is, en of een groothoek zin heeft. Het zicht belooft een 6 meter, dus zeker groothoek! Zo rond september-oktober neemt het zicht in nederland meestal enorm toe omdat het kouder wordt en er daardoor minder zwevende dieren en planten (plankton en algen) in het water zitten. We spreken af om maximaal een uurtje te duiken. Voordat ik me omkleed maak ik eerst mijn camera in orde. Die had ik nog niet in het onderwaterhuis gedaan omdat ik nog niet wist welke lens ik zou gebruiken. Het water is niet echt heel erg koud, maar ik heb toch maar voor mijn droogpak gekozen na onze duiken in 23 graden water op Madeira. De polsseals zijn ver versleten dus dat wordt een ritje naar Scharendijke denk ik. Voor vandaag zal het allemaal nog wel gaan. Nadat de camera in elkaar staat en ik mijn set heb omgehangen wandelen we naar de waterkant. Duikleider John vraagt naar flesvolume en druk en daarna stappen we het water in. Bij het aantrekken van mijn vinnen kom ik er achter dat ik nog steeds mijn autosleutel in mijn handen heb... die wilde ik afgeven aan de duikleider maar dat ben ik dus vergeten, joepie! Ik hoop maar dat de elektronica het korte verblijf in het water overleefd heeft, want mijn auto staat op het alarm.

Enfin, we duiken maar onder en zien het over een uurtje weer wel. Onderwater is het zicht inderdaad behoorlijk goed. Ik schiet wat in op de plaat, voor het "dijkje" onderwater, en stel dan mijn flitsers in. 

Nu blijkt dat de rechter flitser dienst weigert, maar na wat prullen met de glasvezelkabel doet hij het gelukkig weer. Bovenop het "dijkje" staat al weer nieuw Bessenwier, wat uitzonderlijk is voor de tijd van het jaar. Je verwacht dit in Mei en juni, maar daarna sterft het meestal af. Nu staan er in oktober weer pluimen van zo'n 30 cm. groot.

Het overige leven is echter behoorlijk op zijn retour, de Zeeanjelieren en andere anemonen verdwijnen langzaam, er zijn aanzienlijk minder kreeften en krabben  actief en de Grondels lijken wat onrustig voor de komst van de winter. De in de voorgaande jaren talrijke Groene wierslakken zijn nu bijna niet aanwezig. Er zijn er nog wel een paar in het ondiepe water, maar die zijn allemaal erg klein. Onderweg naar het gemaal maak ik wat omgevingsfoto's en een paar opnamen met model.

 

Helaas moet je met de 9-18 mm. lens nog wat te ver weg blijven op een mooi overzicht met duiker en rif te maken. Nou is Kees ook niet echt een model, en we hadden van te voren niks afgesproken dus het blijft prullen, zoiets vergt tijd en veel duiken om het goed te krijgen. Ik maak nog wat opnames van een paar kreeften in hun hol, en probeer wat grondels, maar die zijn met de groothoek toch echt te klein. Een baars of zeedonderpad had beter geweest. Wat verder zie ik een eenzame gewijspons staan. Hij staat mooi los bovenop een steen en leent zich mooi voor een opname.

Wanneer ik mijn eerste foto heb gemaakt en terugkijk, zie ik op de foto de contouren van het gemaal op de achtergrond. Die had ik nog niet gezien, en tegen het felle licht van de zon in moet ik moeite doen om hem nu echt te zien. Na nog een paar opnamen ben ik tevreden over de compositie.

 

Ik probeer een voorgrond onderwerp wat dichterbij het gemaal te vinden, maar die zijn er eigenlijk niet. Ik maak wat opnamen van het gemaal, maar zoals ik al eerder heb geconstateerd heb je daar echt een Fisheye voor nodig. De mooie sfeervolle opnames van het begin van dit jaar gaan nu ook niet, omdat de anemonen op het gemaal vrijwel allemaal zijn verdwenen. Dan maar wat opnames met opnieuw mijn model erbij, het wordt het allemaal net niet, en dat ligt niet aan mijn model... Het felle licht van de zon komt van de verkeerde kant en valt net niet weg achter de palen van het gemaal. Daardoor is het dynamisch bereik veel te groot en zou ik eigenlijk mijn lens te veel moeten knijpen om de voorgrond nog goed te kunnen krijgen.

  

Dat gaat in de winter toch wel beter hoor, als de zon wat minder fel is en wat verder weg staat. Na nog wat opnames geeft Kees aan dat we op een half uur zitten, en dus langzaam aan terug moeten. We zwemmen over de twee buizen van het gemaal terug en blijven even in het ondiepe zwemmen. Tijdes de terugweg komen we sowieso niet dieper dan een meter of 5. We hebben nu het licht in de rug en dat zorgt voor mooie kleurrijke opnamen, en daarbij hoef ik niet eens veel te flitsen.

 

Wat verder zwemt nog een eenzame Oorkwal die in het licht mooi tegen het rif afsteekt.

 

Ik maak nog wat opnamen door de ronde macrolens zodat het effect van een circulaire fisheye lens wordt nagebootst, maar voor de grondels moet je dan gewoon te dichtbij komen en ze zwemmen haast allemaal weg voordat de opnamen is gemaakt. Slechts één blijft er even zitten. Kreeften doen het uiteraard beter omdat de vorm van de grote scharen zich goed leent voor een circulaire opname.

We zijn de trap al voorbij en we besluiten terug het dijkje over te gaan en langzaam terug te zwemmen naar de trap. Het was een mooie duik, en dankzij Kees heb ik weer even wat met een model kunnen oefenen al zijn de foto's toch niet helemaal bevredigend. Eenmaal boven water begint het gevecht over de stenen bij de instap. Een beetje afzien hoort er wel bij, maar we zijn de laatste tijd wel verwend met de nieuwe trappen en steigers. Zo een dubbel 12 is wel lekker om het luchtverbruik te compenseren, maar om mee de dijk over te sjouwen is het toch minder. We melden ons af bij de Duikleider en ik het deze duik welgeteld 60 bar verbruikt. De maximale diepte was 11 meter en de duiktijd 59 minuten. Eenmaal over de dijk blijkt mijn autosleutel inderdaad overleden. De Stella Maris medeleden zijn erg behulpzaam met adviezen, maar laten me ook wel gewoon staan met een loeiend alarm. Waar is die goede oude tijd gebleven dat we bij Stella Maris met z'n allen een auto gewoon naar huis duwde, of tenminste naar de eerste friettent of kroeg! 

Na wat prullen en de nodige keren doof van het alarm kon ik gelukkig het alarm resetten in de auto. Omdat ik niet zeker ben of ook de starblokkering er goed af is laat ik hem even lopen voor ik wegrij, Gelukkig rijdt Kees achter mij aan naar huis, voor het geval ik ergens alsnog stilval. Dat gebeurt niet, en ik kom gelukkig zonder al te veel problemen thuis. Kees bedankt voor de mooie duik, en de ondersteuning, zoals al eerder gezegd, een echte Buddy!