Duik 887 Zeedahlia's

Zaterdagmorgen 16 februari hebben Rob en ik weer een duik gemaakt bij Den Osse Kerkweg. De Snotdolfen zijn nog niet in grote aantallen aanwezig in Zeeland en we hebben maar besloten om nogmaals de Zeedahlia’s op te zoeken. Hopelijk is het zicht wat beter dan vorige keer. Eenmaal bij de duikstek blijkt het bijna windstil en het water is als een spiegel. Een eindje uit de kant ligt een sportvisboot dat samen met de lichte mist boven het water hele mooie plaatjes oplevert.

 

Dit maak je niet zo vaak mee in Zeeland. Bovenwater zijn de omstandigheden in ieder geval optimaal! Zodra we het trapje afstappen blijkt het zicht ook onderwater heel aardig. Als de camera eenmaal is ingesteld duiken we onder. Ik duik dit keer weer met 1 snoot en 1 normale flitser. Op het ondiepe deel is het zicht ongeveer 4 meter. Als we de oude dijk over zwemmen lijkt het op een meter of 6 ineens of ze melk door het water hebben geroerd. Het zweefvuil is wit en heel fijn van structuur en het zicht is plots maar een halve meter meer. We zwemmen wat rond en ik probeer wat te fotograferen, maar het slechte zicht maakt het niet gemakkelijk. Door het witte zweefvuil zorgt elk straaltje licht uit de flitsers voor witte vlekken in het beeld Gelukkig zorgt de nieuwe focuslamp voor voldoende licht waardoor scherpstellen in ieder geval geen probleem is. Na een minuut of 10 in de aspergesoep te hebben rondgezwommen keren we terug. Zodra we boven de 6 meter komen is het zweefvuil even zo snel weer weg. Oriënteren gaat nu toch een stuk beter! Binnen 5 minuten vind Rob de eerste Dahlia.

 

Mooi, maar hij ligt erg dicht tegen een verticaal wandje aan. Ik maak een paar foto’s met mijn snoot en als Rob ligt te fotograferen maak ik een paar opnames van hem.

Als we terug zwemmen vinden we ook de tweede Dahlia vrij snel. Deze is kleiner en feller van kleur. Ook deze Dahlia ligt tegen een verticale wand aan en dat maakt het lastig om er een mooie opname van te maken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik een gewone Zeeanjelier meer fotogeniek vind dan zo een platte pannenkoek, ook al zijn de kleuren van een Zeedahlia veel mooier. Hoe ik ook zoek naar een mooie hoek of detail, ik kom er maar niet uit. De mooiste tot nu toe is een overzichtsfoto met de Dahlia in een hoek.

Het losse stof op de bodem maakt het er ook niet gemakkelijker op. Zelfs een vinger aan de grond doet al genoeg stof opwaaien om een foto onbruikbaar te maken. Na 45 minuten gebaart Rob dat hij het koud krijgt, en eerlijk gezegd voel ik mijn handen al zo’n 5 minuten niet meer. Eenmaal tussen het roodwier op een meter of 2 zitten de laatste groene wierslakken maar het lukt me vandaag allemaal niet lekker om goede foto’s te maken. Naar eigen oordeel heb ik 1 aardige foto van de Zeedahlia’s en 1 van een Anjelier onder het platform.

 

Alle twee de opnames zijn genomen zonder de snoot, dus die blijft volgende keer maar weer gewoon op de kant, of op zijn minst in de zak. Eenmaal uit het water komt gelukkig het gevoel in mijn handen snel weer terug. Als ik de spullen heb opgeruimd is het tijd voor noodles en hete koffie.  De duiktijd was vandaag 49 minuten en een maximale diepte van 9 meter

Wanneer ik terug rij over de Philipsdam stop ik nog even om een paar foto’s te maken van het laatste ijs en de mistige sfeer maar ze halen het niet bij de eerste foto van vandaag. Volgende duik wordt een Snotdolfen duik!