Duik 899 - Andrea II

De voorlaatste duik van deze vakantie maak ik op duikstek Andrea II. Ik herinner me de stek nog van 4 jaar geleden, en de duiken toen staan in mijn geheugen gegrift omdat ik daar toen mijn eerste Frogfish zag. De stek ziet er opnieuw goed uit, al is het ondiepe stuk, waar 4 jaar geleden de Frogfish zat, bijna helemaal ontdaan van koraal met veel dode stukken. Gelukkig is het wat dieper nog steeds wel mooi. Dan langzaam aan begint het schouwspel... ik zie een grote baracuda, maar hij wilt niet echt goed op de foto. Dan zie ik in de diepte een forse Tarpon voorbij glijden. Das alvast een mooie opening van de duik, en we zijn nog maar 10 minuten onderweg.

 

 

Een eindje verder zie ik weer een French Angelfish die opnieuw mooi poseert. Vreemd genoeg zie ik deze vakantie bijna geen Queen Angels en helemaal geen Gray Angels.  Maar deze Fransen Engelenvis is ook prachtig!

Inmiddels op de terugweg zie ik een Pepermintblenny op een stukje hersenkoraal. De eerste foto reageert de lens weer even beroerd, die is dus te donker. De tweede foto is overbelicht (niet weergegeven), maar de aanhouder wint, want de derde is goed! Mooie scherpte diepte ook en hij ligt mooi met zijn neus naar de camera.

Een eindje verder zie ik eindelijk mijn Secretaris Blenny zoals ik hem wil hebben, in een mooie bal hersenkoraal met de ribben die in het hol van de Blenny verdwijnen. Nu maar hopen dat de camera en lens doen wat ze moeten. Ik lig inmiddels in 5 meter water, en de deining beweegt me continu heen en weer. Ik maak gelukkig een paar hele mooie opname. De verticale opname is net niet scherp op het kopje, maar ik vind de compositie wel erg goed gelukt. Een Bal koraal verder zit dan ook nog een Sharknose Gobby. Mooie drieluik: Peppermint, Secretary, en Sharknose.

Op een metertje water staat dan tot slot ook nog een mooi stuk Elandkoraal met een Brasem. En bijna boven op ongeveer 50 cm diepte een mooi stuk Vuurkoraal waar veel kleine visjes rond zwemmen. Ik kan ze moeilijk thuisbrengen, maar wat ik uit de Vissenbijbel van Paul Humann en Ned Deloach haal zouden het jonge Bluehead's moeten zijn, een soort brasempje. Ze duiken steeds massaal achter elk stukje eetbaars aan. De beweging van het schooltje lijkt op een zwerm spreeuwen in de avond zon. ik schiet een paar foto's en kijk nog een paar minuten naar het schouwspel.  Na 67 minuten houd ik het voor gezien. De maximale diepte was 17 meter.