Duik 909 Zeedahlia's

Zondag 9 juni heb ik na een paar weken met klussen thuis en extreme verkoudheid toch maar weer eens het water op gezocht. De verkoudheid was nog niet helemaal weg maar we kunnen toch wel weer proberen. Ik heb het ONK/ZK maar gelaten voor wat het was en zelf mijn duikjes gemaakt. Als je mee wilt doen aan een wedstrijd moet je per slot van rekening wel een beetje voor oefenen, en aangezien ik daar nauwelijks kans voor heb gezien doe ik dit jaar dus (opnieuw) niet mee. Ik had wel een plan, maar dat was met 3 duiken nauwelijks uitvoerbaar, laat staan met twee! Omdat de verkoudheid nog niet helemaal weg is wil ik in ieder geval een rustig duikje maken om weer eens te beginnen. Kerkepad lijkt de juiste keuze omdat ik van die stek samen met Dreischor en Bergse Diepsluis zo een beetje elke steen en oester weet te liggen. Ik weet ook dat er een paar Zeedahlia's zitten waarvan 1 hele mooie. Daar wil ik eens mee experimenteren.

Ik duik alleen, en net als in Bonaire is Pamela er wel bij, maar die gaat met nog 3 weken zwangerschap te gaan echt het water niet meer in. Ik spreek af om maximaal een uur weg te blijven, en een maximale diepte aan te houden van een meter of 10. Als er iets mis mocht gaan zet ik mijn deco-ballon als signaal dat er iets aan de hand is.
Met een volle dubbel 12L met 32% Nitrox en de manifold afsluiter dicht, moet dat zeker geen probleem zijn. Ik ga via de trap te water, en als ik onder duik merk ik dat ik wel goed kan klaren, maar dat het veel sneller en vaker moet dat normaal, en bij te snelle bewegingen krijg ik een stekende pijn in alle holtes in mijn hoofd, het zit duidelijk nog vol rotzooi. De eerste meters is het zicht erg slecht, veel maar dan een halve meter zal het niet zijn. Ik zwem door naar een meter of 8, en als ik afdaal trekt langzaam de mist op. Ik stel mijn camera in en maak wat testshots van de omgeving om mijn flitsers af te stellen en om de juist kleur van het water in te stellen. Het zicht bedraagt op de foto's hieronder niet veel meer dan 75 cm.


Met zoveel stof in het water is er eigenlijk maar 1 flitser instelling mogelijk; De konijnenoren van Alex Mustard. Flitsers recht boven de camera, zo hoog mogelijk, en onder een hoek van 30 a 45 graden naar buiten gedraaid. Hierdoor maak je alleen gebruik van het strijklicht van de flitser. De flitsers moeten dus wel redelijk veel licht geven.
De sluitertijden varieren tussen 1/20 en 1/50 seconde, en de diafragma staat vast op F/5.6, dit is bij 9 mm ongeveer één stop dicht en ik hoop dat dit de randonscherpte wat verminderd. Ik wil eigenlijk de ISO niet hoger dan 200 hebben, vandaar de trage sluitertijden. Een eindje verder zie ik een Oorkwal zwemmen en maak er een paar foto's van.

So much voor het inschieten, op naar de Dahlia's! Onderweg zwem ik langs een stelletje zwarte grondels en ik pas mijn groothoek-door-macro techniek toe. Dit is leuk als het fotoformaat vierkant is en ik stel het formaat dus in de camera in.

Ik schiet vandaag eigenlijk voor het eerst alleen JPEG. Normaal doe ik altijd JPEG en RAW, maar ik maak de laatste tijd steeds minder gebruik van het RAW formaat, en bij gebruik van filters in de camera zit het bij het inlezen in lightroom eigenlijk alleen maar in de weg.
De grondels zitten er niet heel mooi voor, maar het effect is wel grappig en erg speels. Ik heb nu mijn kleurenfilters niet bij, maar daarmee had het nog wat mooier kunnen zijn. Na ruim een half uurtje bekruipt mij het gevoel dat ik de dahlia's voorbij gezwommen ben.

Ik besluit om te keren en na nog eens 10 minuten zie ik hem dan toch liggen. Dit is de Dahlia die ik afgelopen winter voor het eerst zag, maar toen was die toch wat kleiner. Nu is hij vol en vet, en hij ligt nog op precies dezelfde plaats als toen. Mooi voor een randje met wat zakpijpen en wat sponzen.
De macrolens gaat er weer af, en de lens gaat weer naar 9 mm. Ik positioneer de Dahlia in een hoek, en zorg voor zoveel mogelijk groen.

Ik maak eerst nog een paar opnames in het vierkant waarna het formaat weer naar 3x2 gaat. Met 3x4 had ik meer groen aan de bovenkant kunnen creeren, maar dat voegt niet zoveel toe, en ik vind 2x3 gewoon een mooier en creatiever formaat.

 

De flitsers gaan uit, want bij deze belichting heb ik voldoende aan mijn Pilotlamp. Ik draait de camera en maak nogmaals de opname verticaal.

Dan gaat de Macrolens er weer op en ga ik weer vierkanten schieten. Als de Dahlia zich oprolt gaan de flitsers weer aan en de snoot er op en probeer ik daar nog wat opnames met sfeerbelichting mee.

Opeens wordt het om me heen veel stoffiger, en het lijkt of er een paar duikers over me heen zijn gezwommen. Ik zie het stof langzaam van het rifdak af naar beneden komen. Als het bijna tijd is zwem ik verder en maak ik nog wat opnames van een kreeft.

Eenmaal terug op de ondiepe plaat is het zicht weer beperkt tot een halve meter, en heeft fotograferen niet veel zin. Aan het eind van de duik zwem ik bijna tegen de onderkant van de trap aan.
Ik wilde eigenlijk nog wat fotos onder de Steiger maken, maar dat heeft dus niet veel zin als je de steiger niet ziet. Met een krachtige noorden wind was dat hier wel te verwachten natuurlijk.

Na exact 60 minuten steek ik mijn hoofd boven, de maximale diepte was 9,2 meter.