Duik 910 Sephia's

Ik wou het vandaag, zondag 9 juni, eigenlijk bij één duik houden maar Pamela wilde toch even bij de Bergse Diepsuis gaan kijken. Als het daar druk is rijden we door, en anders maak ik nog een duikje op zoek naar de Sephia's. Als we aankomen bij de Bergse Diepsluis blijkt het niet zo heel erg druk en het wordt dus weer duiken. shit, wat een leven heb ik toch... Ik heb niet gevuld, maar heb nog 100 bar in mijn set zitten en voor alle zekerheid neem ik ook nog een kleine stage met 50% Nitrox mee. Natuurlijk moet ook de camera mee, we hebben een volle bepakking dus! Veel gekker moet het niet worden!

Voor dat ik het water in stap, eten we eerst even wat en genieten nog van het zonnetje. Het weer is hier gelukkig beter dan in de kop van Schouwen-Duiveland. De wind is minder, en de zon schijnt hier dus wel, in tegenstelling tot Den Osse. Na een heerlijke kop noodlesoep is het tijd om de set op te bouwen en aan te kleden. Het plan is niet veel anders dan eerder vandaag bij Kerkenpad, maximaal 10 meter, maximaal een uur, en een deco-ballon als er iets mis gaat. Ik ga er in bij de trap en zwem rechtsaf richting de staken. Dit blijkt achteraf een verkeerde keuze want de meeste Sephia's blijken links te zitten, maar dat is achteraf... daar hebben we nu niets aan. Helemaal bij de tweede instap plaats (de witte streep op het basalt) blijken een paar sephia's te zitten, verder heb ik er geen gezien.


Onderweg er naar toe geniet ik van de rust van alleen mijn eigen bellen. Ik kom gedurende deze duik niet meer dan 2 buddyparen tegen. Zoals gezegd heb ik kennelijk de verkeerde kant van de stek gekozen want ik zie her en der wel Sephia-tentjes staan, maar ze zijn allemaal leeg. Ook de oude staken die er nog staan van van vorig jaar zijn leeg. Juist op het moment dat ik wil omdraaien zie ik in de mist een oud tentje van vorig jaar dat redelijk vol zitten met zwate eieren van de sephia's. Dan zie ik door de staken van het tentje heen een paartje Sephia's en een los mannetje. Het vrouwtje maakt zich klaar om wat eieren af te zetten en het is weer genieten. De flitsers staan wat ver naar boven waardoor de buik van de Sephia's wat wordt onderbelicht.

 
Ik verplaast de linker flitser naar opzij en houd de 30 graden naar buiten aan. Na één opname de intensiteit nog wat terug en dan is het goed. Helaas is de bodem hier gemaakt van zachte leem en ondanks een redelijke trim is het zicht na en kwartiertje toch niet zo best meer. Nu toont echter de opstelling van de flitsers zijn voordeel, want ondanks dat het zicht is gereduceert tot minder dan 20 cm krijg ik toch nog redelijke foto's. Ok, ze zijn de moeite niet waard om af te drukken, maar ze zijn nog steeds redelijk toonbaar.

Op de weg terug speur ik in de ondiepe wateren de wieren af naar jonge Snotdolfen ik zie er wel één in een stukje besenwier, maar op het moment dat ik met mijn lens in de buurt kom vlucht hij zo diep het wier in dat fotograferen geen zin heeft.

Na precies 60 minuten steek ik mijn hoof boven en ik ben nog zo'n 50 meter van de trap. Pamela komt al aanlopen en ik gebaar dat ik onder water verder naar de trap zwem. na  een totale duiktijd van 62 minuten kom ik opnieuw boven, de maximale diepte is precies 10 meter geweest.

We gaan deze weken zeker nog een keer terug om een tweede poging te wagen voor de jonge Snotdolfen en ook de linkse Sephia tentjes wil ik nog een keer gaan bekijken. Zijn er nog buddy's die mee willen?