Duik 912 Vuilnisbelt

Via Facebook krijg ik deze week lucht van een illegale Stella Maris Clubduik die gehouden gaat worden bij de Vuilnisbelt. Er zouden alles bij elkaar 6 a 7 duikers zijn dus ik meld me even om te kijken of het allemaal door gaat. Dat blijkt zo te zijn dus donderdag rij ik rond een uur of 10 weg thuis. Eerst langs Gard om te vullen, maar die blijkt dicht en ik heb mijn Persoonlijk Filter niet bij om aan de automaat te vullen. Omrijden dus over Steenbergen en vullen bij Sub Ocean Services. Als ik uiteindelijk wat aan de late kant bij de Vuilnisbelt aankom staan de meeste duikers al in hun pak. Snel bouw ik mijn set op en spring ook ik in mijn pak. Ik duik vandaag met Raymond van Pruissen. die ook met een Olympus PEN fotografeert, echter een paar generaties nieuwer; de E-LP5. Als we in het water stappen is het zicht niet geweldig. Daar is in mijn maandje afwezigheid dus niks aan veranderd. We dalen heel langzaam af naar een meter of 7 waar Raymond een mooie Galathea ziet.

Hij kan er helaas geen goede opname van maken omdat de kreeft te diep tussen de oesters zit. Met mijn snoot op de flitser en de dubbele macrolens (Subsee +10 op een INON 165) voor de camera lukt het mij om welgeteld 1 opname te maken.

 Wat verder ga ik weer wat experimenteren met de Lee- kleurenfilters maar het zicht is te slecht om wat fatsoenlijkste te schieten. Duikstek vuilnisbelt kent een aantal leuke rifjes waarvan het mooiste ongeveer op de kop van de duikstek begint op ongeveer 18 meter diepte.

Zakpijpjes

Anemoon in paars

Anemonen in zwart

Als we eenmaal op diepte zijn is het voor Raymond lastig om te fotograferen en hij blijft gewoon boven me hangen. Mij gaat het fotograferen ook niet al te best af door de vele algen in het water. Als de stroming er langzaam in komt, geeft Raymond aan dat hij op 100 bar zit. We stijgen langzaam naar een meter of 10, maar daar blijft het zicht echt slechter.  We laten ons met de stroming mee voeren tot de bestorting op een meter of 5 overgaat in zand.

Dan zwemmen we de zandplaat op richting de trap. Het licht is hier echter zo sterk dat ik amper mijn display kan zien. Laat staan dat ik het allemaal goed gefocust krijg. Ik maak nog een opname van een ingegraven strandkrab, en een gewone garnaal, maar dus puur op de gok, want echt zien doe ik het niet.

Als het zand over gaat in kiezels weet ik dat we in de buurt van de trap zitten. Samen stijgen we de laatste paar meters op, en we blijken inderdaad slechts meters van de trap verwijderd.

De duiktijd was lekker lang dit keer; 74 minuten, en de maximale diepte was 19 meter. Bedankt Raymond voor de mooie duik.