Duik 918 Den Osse Kerkweg

Op de dag dat ik mijn Trimix duik deed, app-te Rob Adan om weer eens een keer samen te duiken. Afgelopen winter heb ik regelmatig met Rob gedoken en dat is me op zich wel goed bevallen. Rob is een rustige duiker en ook fanatiek fotograaf. Omdat ik sinds een maand of 4 niet al mijn tijd alleen kan spenderen aan duiken is het even zoeken naar een geschikte datum. Na wat heen en weer app-en wordt de dag geprikt op 2 november. Sinds de geboorte van onze zoon ben ik elke ochtend rond 6 uur wakker dus we kunnen lekker vroeg duiken. Als ik op de Kerkweg aan kom staan er naast Rob slechts 2 auto's. Het weer is erg rustig en als we na het omkleden de dijk over lopen is het water als een spiegel. Eenmaal op het platform blijkt dat het water kraakhelder is. We doen onze vinnen aan, en langzaam dalen we het trapje af het water in. Het zicht blijft goed, ook als ik mijjn hoofd onderwater steek. De term "kraanwater" flitst door mijn hoofd...

Dat komt wel goed uit, want eerlijk gezegd heb ik het laatste jaar niet mijn beste foto's gemaakt. De foto's deze winter waren wel aardig, maar daarna heb ik gewoon te weinig gedoken om de kwaliteit hoog te houden. Controle over de flitsers is mijn grootste zorg geworden, en dat zal het ook deze duik wel zo zijn. Wanneer je wat vaker in het water ligt blijven de fouten uit vorige duiken beter in je hoofd hangen en evolueren je foto's sneller. Ik laat me toch nog steeds verleiden om mijn flitsers te veel op het onderwerp te richten waardoor er relatief veel zweefvuil op de foto's te zien is. De pest is dat het op het display van de camera nog wel meevalt, maar wanneer ik ze later thuis in Lightroom bekijk is het grote scherm onverbitterlijk. Slecht zijn ze niet en de composities zijn wel aardig, maar echte top foto's heb ik al even niet meer gemaakt. Ze zijn in ieder geval wel goed genoeg om hier te laten zien.

We duiken richting de reefballs en ik gebruik de de tijd er naar toe om de camera in te stellen en in te schieten. Wanneer we bijna bij de reefballs zijn spot ik mijn eerste zeenaald van dit jaar. Het is geen hele grote, en hij zit niet op de gemakkelijkste plaats maar de macro opname is wel aardig. ik probeer een frontale opname maar hij draait steeds zijn kop weg, jammer.

 Eenmaal op de reefballs blijken die vol te zitten met Noordzeekrabben. Op de eerste reefbal, waar de boei aan hangt, tel ik er zo al 5, en op die ernaast nog eens 4. Het zijn mooie grote beesten met een rugschild van zo'n 20 cm.

Rond die eerste Reefbal liggen ook veel kluwen met mosselen. Die vallen bij ruw weer steeds van de boei en de ketting af en groeien op de bodem en de reefballs dus gewoon verder. Mosselen zijn altijd een mooi onderwerp om te fotograferen. de mooie banen op de schelpen, en de franje rand rond de mond zijn mooie macro onderwerpen. Nadeel is dat ik niet zo dichtbij kan komen als ik wil. De macrolens is net niet groot genoeg, zelfs niet als ik de Subsee samen met de INON gebruik.

Als ik naar de achterkant van de Reefball zwem, blijkt de Zeedahlia van begin dit jaar er nog steeds te zitten. Hij is wel flink dikker geworden en de tekening tussen zijn tentakels is iets donkerder rood dan eerder dit jaar, mooi voor macro opnames! 

Rob weet weer een nieuwe Zeedahlia te zitten, maar dat is wel een eindje zwemmen. We verlaten daarom de Reefballs en zwemmen terug op een diepte van zo'n 6 meter. Onderweg zien we veel Ruthspargrondels die rustig tussen de stenen en oesters blijven hangen, maar steeds als ik met mijn camera in de buurt kom zwemmen ze weg. Op een gegeven moment blijft er een een beetje zitten en daar krijg ik uitgebreid de kans om die te fotograferen. Helaas is de ruimte maar net groot genoeg voor een camera en een flitser dus ik kan niet anders dan direct aanflitsen. Gelukkig is er niet zoveel zweefvuil waardoor het toch een aardig portret wordt.

Onderweg maak ik nog opnames van onder anderen een mooie Zakpijp met Botriloides, een penseelkrabbetje, en een Steurgarnaal. 

Wanneer we de trap eenmaal ver voorbij zijn, gaan we ondieper zwemmen. De Zeedahlia staat op slechts 2 meter water en we moeten even zoeker voor we hem hebben gevonden. Doordat ik iets te licht ben is het nu na ruim een uur duiken lastig om op die paar meter beneden te blijven. Ook begint langzaam mijn blaas op te spelen en ik ga serieus overwegen om een P-valve in mijn pak te laten plaatsen. Als we hem eenmaal hebben gevonden blijkt hij mooi roze met rood te zijn. Echt een hele mooie! Zijn positie is ook geweldig, tegen een kleine steenpartij met veel leven er omheen en daarboven veel, en mooi groen water. Ik heb spijt dat ik er mijn groothoek niet op gezet heb. Volgende keer dan maar, ik weet hem nu te zitten!

 

 

Op de terugweg scharrel ik nog wat rond en maak wat opname van kleine rifjes in het zand. Ik vind het altijd fascinerend hoeveel leven zich rond een paar oesters kan verzamelen.

Als de tijd tegen de 90 minuten aanloopt moet ik er echt uit omdat ik anders toch een natpak krijg, en niet omdat het lek is. Wanneer ik in de buurt van de trap mijn hoofd boven water steek staat de teller op 95 minuten, een van de langste van de afgelopen jaren de maximale diepte was onderkant Reefballs; 9 meter.

mooie heldere duik, met goed gezelschap. Volgende keer ga ik toch wat meer sleutelen aan de positie en intensiteit van de flitsers. Mooi onderwerp voor de Masterclass van André Crone in maart bij OSV Stella Maris...