Duik 921 - Gemaal Speciaal

Mijn laatste duik is inmiddels al weer ruim 2 maanden geleden. En dat was geen beste ervaring. Naast het gebrek aan interessante onderwerpen, slecht zicht, lek pak, en gewoon niet lekker in mijn vel waren ook de fotos van die duik niet de moeite waard om te publiceren. Het verhaal stond al even klaar, maar omdat ik geen foto's had heb ik het pas afgelopen week gepubliceerd. Door drukte en ziekte ben ik niet eerder in staat geweest om het zilte nat weer op te zoeken. Het weekend van 8 en 9 maart waren de eerste echte voorjaarsdagen met temperaturen van rond de 20 graden. Een mooi moment dus om het water in te gaan. Omdat deze dagen heel duikend Nederland in de Bergse Diepsluis vertoeft om Happy de vrolijke Zeehond te zien, besluit ik maar om naar het Gemaal van Dreischor te rijden.

Niet omdat ik Happy niet wil ontmoeten, maar ik krijg er de kriebels van als ik 300 duikers een duiksterk zie slopen om een beestje te kunnen zien of fotograferen. Dat zien we al enige jaren gebeuren met de Sepia's in april en mei, en tegenwoordig is het in december en januari ook al druk als de Zeedonderpadden op het nest zitten... We beseffen te weinig dat dit een behoorlijke inpact heeft op de beesten en de omgeving. Sepia's leggen minder eieren omdat ze steeds gestoord worden, Zeedonderpadden vluchten in het weekend van het nest omdat daar de flitsers van fotografen overuren draaien en het wachten is op de eerste serieuze aanval van Happy omdat hij/zij de overvloedige aandacht zat is. Ok, ok, ik weet het, ik ben aan het zeuren... maar ik heb letterlijk mensen op Sepia's zien gaan staan omdat trimmen hen vreemd was, en ik heb complete nesten van Zeedonderpadden onder in een reefball zien verdwijnen omdat een of andere randdebiel met een duikfles en camera een onbedachte lompe beweging maakte.

Zo, dat is er weer even uit... genoeg gezeurd, terug naar de duik van vandaag! Ik duik dus op het Gemaal en heb zowaar een plan. Ik ben al enige tijd bezig met de diapresentaties van het Foto en Videoteam van OSV Stella Maris die op 15 maart a.s. worden vertoond op de jaarlijkse Film & Dia avond van de vereniging, Ik ben erg onder de indruk geraakt van de prijswinnende foto's van John Knappers van vorig jaar. De drieluik van Zilver OVK, Zilver ONK, en Goud ONK is erg mooi. Zo mooi zelfs dat ik overweeg om toch eerst de 8mm fisheye lens aan te schaffen in plaats van de 60mm macro lens... Niet dat ik John wil nadoen, maar het geeft me wel inspiratie om nieuwe dingen te doen. En die inspiratie was hard nodig. De Pen E-PL1 is in staat om een meervoudige belichting te maken. Die techniek wil ik eens verder ontwikkelen. Ik weet wel dat het ook in Photoshop kan, maar ik wil de fotografische techniek leren beheersen. De groothoekzoomlens staat dus op mijn camera en ik weet uit een grijs verleden dat rond het gemaal voldoende mooie anjelieren staan om daar eens mee te experimenteren. De techniek van meervoudige belichting, ook wel dubbelopname genoemd, is niet geoorloofd bij wedstrijden (waarom is mij een raadsel), maar wel een leuke techniek om mooie beelden te maken. De enige beperking die ik heb is dat ik tussen de twee opnamen niet van lens kan wisselen omdat de camera aan moet blijven staan. Ik moet het dus doen met een en dezelfde lens en eventueel een wetdiopter.

Wanneer we aankomen op de duikstek zijn we de enige. We genieten van het zonnetje en Pamela en Milan eten wat als ik mijn spullen in orde maak. Juist als ik in mijn pak wil springen komt er een groep Belgen aanrijden. Eenmaal in het water blijkt de seal van mijn rechter arm defect want zelfs aan de oppervlakte voel ik het water al naar binnen stromen. Eenmaal onder voel ik ook dat de seal in mijn nek niet helemaal goed zit en die lekt dus ook wat. Ik heb gelukkig een goed onderpak en koud heb ik het helemaal niet. Ik besluit om toch maar door te duiken. Even twijfel ik of ik mijn bril wel goed heb schoongemaakt want er hangt een vreemde bruinige waas in het water. Na boven even gecontroleerd te hebben blijkt de waas inderdaad in het water te zitten en niet op mijn bril. Hmmm, het idee dat ik had gaat dus al niet door want het gemaal zal wel in mist gehuld zijn... Misschien dat het wat dieper beter wordt. Op een meter of 4 wordt het dat inderdaad en ik zwem richting het gemaal. Onderweg schiet ik wat in en stel mijn flitsers af. Ik besluit om toch de snoot alvast op de rechter flitser te plaatsen en ook daar alvast even mee te spelen. Zo in het begin van het voorjaar groeien de roodwieren altijd uitbundig en het lijkt of alles tot een meter of 2 diep met een zachte rode deken is bedekt. Daar moet ik straks bij de terugkeer nog even mee experimenteren!

De diepte is even 9 meter, maar de rest van de tocht naar het gemaal duik ik niet dieper dan 7 a 8 meter. Wanneer de bodem vlakker wordt en bedekt is met mosselen weet ik dat ik voor de uitstroom van het gemaal ben. Als ik omhoog kijk zie ik inderdaad vaag de contouren van de twee palen met daartussen de uitstroompijpen. De onderste meter van het gemaal is het nog redelijk helder, daar boven wordt het steeds troebeler. Overzicht op het hele gemaal heb ik sowieso niet. Naast het gemaal maak ik wat foto's van zakpijpen om de balans tussen flitsers en omgevingslicht te bepalen. Links in de foto is nog net de rechter paal van het gemaal een beetje wazig te zien. Dit zorgt voor een mooi verlopende zachte gradient. Ik maak ook alvast een foto van het gemaal in tegenlicht.

 

Het flitslicht staat hier nog duidelijk te zacht en alleen de lichte delen van de paal zijn een heel klein beetje belicht. De flitsers zullen dus vol open moeten om iets van betekenis te kunnen zijn tegen het overweldigende zonlicht. Ook zit er al wel wat zweefvuil in het water, ik zal dus voorzichtig moeten zijn.

 

Ik stel de camera in op meervoudige belichting en dat betekend dat ik 2 opnamen op dezelfde foto kan maken. Mijn verwachting is dat ik dus de donkere delen van de foto's hierboven kan benutten om er een closeup overheen te projecteren. Dit dwingt je in ieder geval om veel meer te denken in licht dan in compositie. De eerste opname is dezelde als de laatste hierboven en daarin wil ik rechtsonderin een drietal anjelieren zetten. Dat vergt wel wat aandacht en de eerste foto's lijken nergens naar, het blijkt dat ik voor de tweede opname toch mijn snoot nodig heb, en die is voor deze opname eigenlijk iets te klein.  Ik krijg slechts een deel van de drie anemonen een beetje belicht. Het blijk nu ook dat ik veel meer licht nodig heb dan ik aanvankelijk dacht. Voor dat er een redelijke opname uit komt ben ik zo 15 foto's verder. De onderstaande is het beste resultaat... niet om over naar huis te schrijven, maar wel aardig.

 

De volgende keer dus maar een grotere snoot er op, of deze snoot verbouwen zodat ik met 2 of 3 verschillende maten kan werken. Ik wilde daar toch wat mee gaan doen omdat ik ook meer met mijn kleurenfilters wil gaan doen en ik zal die dus ook moeten kunnen monteren. Voorheen klemde ik die gewoon tussen de diffuser, maar dat is verre van ideaal.

Onder aan de voet van het gemaal maak ik nog wat snootopnames van de anjelieren, met op de achtergrond een contour van een andere anjelier. Dit resulteerd in een erg creative opname die erg lijkt op de dubbel belichtte opname. na een paar keer proberen staat die er mooi op.

 

De Anjelier op de achtergrond blijken er een paar te zijn met wat zakpijlen. Ik pas de strijklicht-techniek toe die ik ontdekte tijdens duik 219 zodat ik allle onderwerpen met een snoot van nog geen 2 cm toch redelijk kan belichten en dat levert onderstaand plaatje op. Wat verder omhoog langs de paal staan wat donkerdere anjelieren met de ophanging van het gemaal op de achtergrond, ook erg leuk!

 Na ongeveer 40 minuten besluit ik dat ik voorlopig even genoeg gespeeld heb en ik begin aan de weg terug naar de trap. Hier en daar zier ik nog wat anjelieren en ik maak nog een paar opnames van het roodwier. De wollige sfeer komt wel goed over, maar de kwaliteit is niet helemaal zo goed als ik had gedacht, dus dat is de opdracht voor de volgende duik. Wat wel leuk is zijn de kleine Oorkwalletjes die in dit ondiepe water rondzwemmen. Een lekker droomerig plaatje is het wel!

Als ik weer op de kant sta ben ik 57 minuten weg geweest, en 9,7 meter diep en de watertemperatuur was 7 graden. Aan de andere kant van de dijk zitten Pamela en Milan in het zonnetje te genieten. Dat wil zeggen; Pamela zit van de zon te genieten, en Milan is de binnenkant van zijn oogleden aan het bekijken. Het was weer lekker om in het water te liggen. De twee mooiste opnames zijn inmiddels ook opgenomen in de gallerij Zeeland 2014. Alle foto's hier komen recht uit de camera en zijn niet bewerkt.