Duik 922 Reefballs Dreischor

Het is 23 maart, en als mijn vader nog in leven was geweest had hij vandaag 75 jaar geworden. Van harte Pa, je hebt een mooie dag uitgekozen met alle jaargetijden erin! Een paar winterse hagelbuien, lentebriesje, zomerzonnetje en een najaarsbui. We zijn gisteren al even met een bosje bloemen naar mijn moeder geweest, en hebben daar ook een nieuw boompje in de voortuin geplant. De Japanse Esdoorn was na de strenge winter van vorig jaar al ver weg, maar er was nu helemaal niets meer van over. Hij is vervangen door een jonge rode Fagus. Vandaag gaat Pamela met de Alfa Romeo Giulia 1300 Super een Oldtimer-rit in Zeeland rijden, en we hebben Milan even bij Oma Jo geparkeerd. De hoogste tijd om dus weer een duikje te maken.

 Mijn droogpak is al een tijdje lek aan de linker arm. Ik heb de polsseal al verschillende keren bekeken maar geen gaatjes kunnen vinden. Ik moet ook nog lucht vullen en besluit om naar Scharendijke te rijden en daar in de buurt een duikje te maken. Dan kan het pak na de duik naar Duikcentrum de Grevelingen om hersteld te worden. Als ik bij De Grevelingen aan de automaat buiten sta te vullen check ik de Duikersgids-app even om te zien waar het beste zicht is. Ik wilde eerst naar Scharendijke Haven om te kijken of er al Knuppelslakken op de wrakjes zitten, maar van het Koepeltje tot Den Osse is het zicht niet meer dan 2 a 3 meter. In Dreischor is het vanmorgen volgens een post in de app "Extreem goed zicht, en op de Reefball's zit een Snotdolf". Hmm, twijfel, twijfel, ik ga niet eerst naar Dreischor rijden en dan weer helemaal terug om mijn pak weg te brengen... Maar ja, misschien hebben we wel geluk en vind ik mijn eerste Snotdolf van dit jaar. Ik besluit dus om toch naar Dreischor te rijden en dan mijn pak nog eens goed te onderzoeken. Als het inderdaad de seal is, doet een stukje fietsband en Solutie voorlopig misschien wonderen... Als ik de pols-seal bekijk zit er inderdaad toch een minuscuul klein gaatje precies bij de overgang van de seal naar de mouw, door de onderdruk in het pak kan dat een flinke natte arm opleveren.  Dat zal ook nu wel zo zijn want ik heb geen stuk fietsband bij en ook geen Solutie. Dat wordt dus thuis plakken. Gelukkig heb ik wel een goed Arctic onderpak dat zelfs wanneer het nat is nog een goede thermische waarde heeft.

Wanneer ik bij Dreischor aan kom staan er 3 auto's. Net na mij komen nog twee Duitsers aanrijden en als ik mijn set opgebouwd heb, komt er nog een auto bij. Voordat ik naar de waterkant loop help ik nog even de duiker die het laatst kwam aanrijden met het dicht doen van zijn rugrits. Als ik op de steiger aan kom, staan de duikers die me voor waren op het punt om er uit te komen. Zij hebben de Snortdolf gezien en hij blijkt recht voor de stijger in een reefball te zitten. Wanneer ik in het water lig voelt het lekker, ik heb voor de verandering mijn dubbel 7 nu eens thuis gelaten en mijn dubbel 12 omgehangen. De balans die ik heel de winter heb gemist, is weer helemaal terug. Fijn! Die dubbel 7 is wel leuk om nat te duiken, maar voor droog is de dubbel 12 dus beter. Het licht onder het Platform is erg mooi, en het zicht is inderdaad best goed. Ik schat zo ongeveer 7 a 8 meter, met een doorzicht naar ongeveer 10 meter. Ik stel mijn camera in en maak wat testshots.

Dat had ik dus ook boven water al moeten doen, want dan was ik er achter gekomen dat een van mijn flitsers niet mee flitst. Ik vermoed dat de glasvezel wat te ver is terug geschoven, maar ik krijg het met deze dikke handschoenen niet hersteld. Ik ben niet van plan om het water weer uit te klimmen dus we doen het maar met 1 flitser vandaag! Wanneer ik weer opkijk van mijn camera zie ik dat ik wat ben afgedreven. Het platform is nergens meer te bekennen en onder me zie ik alleen een aantal Reefball's. Na even oriënteren blijkt dat ik alleen wat verder gezakt ben en niet echt afgedreven. Ik herken direct het begroeide paaltje dat aan het begin van het Reefballen-rif staat, recht voor de trap. De zoektocht begint en een voor een zoek ik de ballen af. De laatste keer was hij in een half-open bal gezien, maar wanneer ik na 10 minuten duiken een grote bal onderzoek zie ik de Snotdolf nieuwsgierig naar buiten kijken. Het blijkt een mannetje van ongeveer 25 cm groot en het beest is op zijn rug en staart flink beschadigd. De staart is zelfs bijna helemaal geamputeerd. Zodra hij me ziet, blijft hij diep in de bal zitten maar lijkt wel nieuwsgierig naar mij en mijn camera. Zolang hij in die bal blijft zitten is het lastig fotograferen. Ik zoek de bal af naar een manier om hem er goed op te krijgen. Aan de achterkant van de bal zie ik een opening die groot genoeg is voor de poort van mijn camera, maar het zou wel fijn zijn als ik ook wat flitslicht in de bal kon krijgen. De bal is te groot om een flitser over de rand te krijgen maar rechts boven het gat zit nog een kleiner gat waar ik mijn flitser door naar binnen kan richten. Het is even prullen maar uiteindelijk lukt het. De Snotdolf blijft echter af en toe een rondje zwemmen waardoor het fijne sediment in de bal omhoog wordt gegooid. Het zicht is daardoor niet bijzonder goed. Ik kan ook alleen direct licht toepassen waardoor al die rondzwevende prut wordt aangeflitst en dus te zien is op de foto's. Toch vind ik het resultaat niet onaardig, vooral ook omdat de Snotdolf mooi blijft zitten, en recht in de lens kijkt.

 

 

Overal om me heen tot een meter of 7 diep zijn kleine oorkwalletjes te zien. Het zijn er echt duizenden. Ik probeer wat close-ups, en wat overzichten maar met name die laatste komen niet zo uit de verf als ik zou willen. met wat meer flitslicht en een iets kortere sluitertijd was het wellicht beter geweest.

 

Zoals al eerder gezegd is het licht vandaag uitzonderlijk. De zon staat hoog aan de hemel, en tot op een meter of 8 diepte is die goed waarneembaar. Ik begin met opnames van de reefball's met de zon op de achtergrond. omdat ik maar 1 flitser heb moet die soms wel helemaal open, en het diafragma van de lens gaat soms naar f22 om de zon maar niet te veel te laten uitbleken. Wanneer er dan een wolk voor de zon komt moet het diafragma ineens weer terug naar f8 of zo... hard werken hier vandaag!

 

Ik probeer nog wat dubbelopnames maar dat vergt meer dan een toevallige opname en na ongeveer 50 minuten zwem ik terug naar het platform om nog wat te spelen met het licht. Op de bodem en aan de palen van het platform zitten veel Mosselen en Zeeanjelieren. Zeker met dat tegenlicht van de zon levert dat een mooi beeld op.

 

 

Terwijl ik op de bodem bezig ben met die anjelieren zie ik plotseling in mijn ooghoek iets voorbij zwemmen. Het blijkt de Snotdolf te zijn die onder het platform door zwemt en dan weer terug naar de reefballs. Ik heb juist mijn diafragma op f18 staan en met maar 1 flitser is het lastig fotograferen met een onderwerp op een goeie meter afstand. Ik neem het moment zoals het komt, maar echt toonbaar is het eigenlijk niet. Hier zou een SLR of een OM-D camera in het voordeel zijn geweest om snel naar een lager diafragma te kunnen. Als ik met hem mee zwem maak ik nog wel een leuke opname op het rif. Hier kan je de beschadigingen aan de staart en rug goed zien.

 
 Terug onder het platform maak ik nog wat opnames van het mooie licht en de Anjelieren en als ik op mijn meters kijk zie ik dat ik al 77 minuten onder ben. De duik is voorbij gevlogen en ik heb het vreselijk naar mijn zin gehad. Met een brede grijns klim ik de trap op en wandel ik naar de auto. De maximale diepte was vandaag niet meer dan 9 meter.