Duik 924 Zeelandbrug Revisited

Mijn laatste duik op de Zeelandbrug was nou niet bepaald een die de boeken is ingegaan als een hele goeie. We zijn inmiddels meer dan een maand verder en de algenbloei is helemaal over. De hoogste tijd dus om weer eens terug te gaan om te kijken hoe de stek er nu bij ligt. Als ik twee uur voor kentering aan kom rijden is het betrekkelijk rustig. waarom is mij een raadsel, want het is toch een van de beste duikspots van Zeeland. Wellicht dat het meespeelt dat dit de laatste dag van het Hemelvaartweekend is en de meeste duikers het voor gezien houden, ik weet het ook niet, ik denk maar wat hardop... druk is het in ieder geval niet!

Tijdens het opbouwen eet ik een paar boterhammen, en na een halfuurtje sta ik in mijn pak, en loop nog even een laatste check na. Alles ok, dus we kunnen weg. Het is anderhalf uur voor laagwater, dus de stroming zal wel meevallen, zo die er al zal zijn. Ik heb wederom mijn standaard lens op de camera staan en dat betekend dus dat ik van alles wat kan fotograferen, van groothoek tot portretten, en met behulp van voorzetlenzen ook macro. Bij de auto maak ik een paar testopnames en controleer ik de flitsers. Omdat het water erg laag staat is het lastig te water gaan. gelukkig zorgt de verlengde leuning voor wat extra steun bij het te water gaan. eenmaal in het water trek ik mijn vinnen aan en zet mijn bril op. Automaat in en een laatste controle van de camera voordat ik afblaas en onder ga voor de komende anderhalf uur of zo. Het zicht is reedelijk, maar niet heel erg goed. Ik denk dat het met een anderhalve meter wel ver op is. het eerste dat ik tegenkom is een kreeft die mooi in een spleet tussen twee blokken zit. De positie is niet ideaal en hij maakt veel stof als ik met de camera in de buurt kom. Omdat ik het scherm niet kan zien blijft het een beetje gokken voor de compositie. uiteindelijk blijft er nog wel een aardige opname over die een mooi beeld van de situatie geeft. Een eindje verder, vlak voor de brug zit een Noordzeekrab te poseren boven op een steen. Zijn scharen staan mooi open en voor zijn borst gevouwen. Hij gunt me ruim de tijd om wat foto's te nemen en daarna kruipt hij langzaam weg tussen de stenen.

 

Onder de pijler van de brug zwemmen zoals altijd een schooltje Zeebaarzen en Harders. Door het slechte zicht en omdat ze toch wel anderhalf tot twee meter bij me vandaan blijven is het niet mogelijk om daar een fatsoenlijke foto van te maken. Ook worden de zonnestralen door het toch wel aanwezige zweefvuil verstrooid waardoor de silouette opnames ook niet goed uit de verf komen. Ik laat de camera even voor wat die is en zweef langs de pijler tussen de Baarzen en Harders. dat is genieten, sommige van deze nieuwsgierige vissen zijn zeker 60 cm, maar ze lijken we een meter groot. Wanneer ik de pijler verlaat stuit ik op een paar mooie zeesterren die er mooi bij liggen. Het blijkt vandaag dus een portret-dag onder water.

Het wemelt hier altijd van de grote Heremietkreeften. Dat komt waarschijnlijk door de aanwezigheid van de vele wulken, waarvan de kreeften de lege huizen gebruiken. Vooral in de wintermaanden zie je hier de wulken, die dan paren en eieren afzetten. Als de wulken sterven laten ze het huis achter voor de Heremietkreeften. De Wulk is in Nederland zo een beetje de grootste huisjesslak die we kennen. De kreeften zijn vaak wel wat schuw, en rennen er vandoor als er een cameralens wat te dicht in de buurt komt.

 

Ik besluit om wat dieper te kijken of er nog kokerwormen op het zand staan. Maar zo ver kom ik uiteindelijk niet, op een meter of 12 zie ik een grote naaktslak. Aanvankelijk dacht ik aan een Geitodoris Planata, maar daarvoor is hij te egaal van kleur. Een citroenslak zou kunnen, maar na wat speurwerk blijkt het een Satijnslak te zijn. De Satijnslak onderscheidt zich van de Citroenslak door de vorm van de kiewkrans, die wat ronder is dan bij de Citroenslak, en door de de symetrische rijen donkere stippen langs de schort van de slak.

Omdat ik toch al een poosje weg ben, besluit ik maar om langzaamaan terug te gaan. Op een meter of 5 a 6 vind ik dat de Zeecipres in mooie bossen op de stenen staan. ik probeer dat vast te leggen maar het komt niet helemaal goed uit de verf. Volgende keer nog maar eens proberen.

Terwijl ik bezig ben met de Zeecipres wenkt een andere duiker me, en hij wijst me op een paar hele kleine Slanke Waaierslakken. ze zijn ongeveer een halve centimeter groot en net te klein voor mijn macro lens. Wanneer ik na wat pogingen om ze in een mooie spot te vangen met de snoot, de moed opgeef en verder wil zwemmen richting trap zie ik op een steen ernaast een mooi groot Blauwtipje zitten. De snoot staat nog goed afgesteld dus ik kan direct een paar redelijke opnames maken.

Wanneer ik op mijn meters kijk blijkt dat ik een uur en 25 minuten onder ben, dus het wordt tijd om er uit te gaan. Langzaam snuffel ik verder richting trap en met 89 minuten op de klok steek ik mijn hoofd boven. De maximale diepte was 13 meter, bij extreem laag water.