Duik 925 Bergse Diepsluis

Oorspronkelijk was het de bedoeling om met het pinksterweekend te gaan camperen in zeeland als proef voor de vakantie. Je weet nooit hoe dat gaat met zo'n kleintje erbij. Voorheen reden we altijd gewoon zeeland in en keken we wel waar er plek was. Ik krijg de laatste jaren wat verontrustende berichten dat de campings in Zeeland rond Hemelvaart en Pinksteren vol zitten, vandaar dat we toch maar even een rondje gebeld hebben. Inderdaad bleken alle campings gewoon bomvol te zitten, ook al doen sommige campeer-websites anders vermoeden. Achteraf ben ik er met al dat noodweer van afgelopen weekend wel blij om dan we niet weg zijn geweest. In plaats daarvan hebben we lekker van huis uit dingen gedaan en uiteraard hoort daar dan ook een duikje bij.

Zondagmiddag zijn we pas na de warmste uren van de dag naar de Bergse Diepsluis bij Tholen gereden. Daar kan Milan met mama lekker in het zand en water spelen en dan kan ik dus lekker een duikje maken. De drukte viel al met al wel mee, en we vonden zo'n 50 meter van de trap een plekje om te parkeren. Aan de waterkant komen we Leon en Jolanda tegen die hier al lekker een hele dag aan de waterkant vertoeven. Het spelen in het zand wordt spelen in het gras voor Milan, maar dat vind hij allemaal prima. Leon had 's morgens een duik gemaakt en toen was het kraakhelder. Dat valt nu na 465 duikers wel wat tegen. Als ik eenmaal onder ben is het zicht zo ongeveer 2 a 3 meter. De Bergse Diepsluis is een erg gevarieerde stek en je kan hier van alles tegen komen. Heel erg diep wordt het niet, met hoogwater mag je blij zijn dat je 15 meter haalt, alleen onder de Mossel hangcultuur kweekinstallaties kan je rond de 20 meter halen, maar dat is dan ook best een eind zwemmen. De eerste 8 a 9 meter zijn interessant, dieper niet meer. Onderweg naar beneden merk ik dat mijn nekseal lekt, en flink ook. Als ik beneden op het platform aankom zijn er verder geen duikers. Ik wil wat opnames maken in hooglicht van een anjelier en waar anders op deze stek vind je grote Anjelieren dan op het platform. Helaas zijn ze nu nog niet heel erg groot. Dat zie je vooral in de tweede opname waar een donkere achtergrond zichtbaar is omdat mijn flitser niet helemaal goed staat. Het zijn ook bijna allemaal witte anjelieren terwijl voor hooglicht juist de donkerdere tentakels mooi zouden contrasteren. Mijn eerste pogingen zien er ondanks dat toch wel aardig uit. Wellicht dat het ook leuk is om hierin met kleuren te spelen, maar dat bewaren we maar voor een volgende keer, ook omdat ik geen kleurfilters heb meegenomen onderwater.

Wanneer ik het platform verlaat begint mijn Nekseal zo te lekken dat ik maar besluit om even naar boven te gaan. Daar blijkt dat er een vouw in de seal zit waardoor deze een beetje open staat. Ik ben inmiddels dus tot op mijn onderbroek nat. Na wat geprul zit de nekseal dan eindelijk goed. Wanneer ik terug beneden kom ben ik niet ver van een paar lege sephia staken rechts van het platform. Op één ervan zit een strandkrab. Het lijkt me een mooi onderwerp voor een foto maar de plaat die ik in mijn hoofd heb komt er niet uit. ik worstel ook nogal met de witbalans en ik denk dat het tijd wordt om er eens een duikje aan te wagen om die goed te krijgen. standaard stel ik de witbalans handmatig in op de kleur van het flitslicht, maar ik krijg dan toch te warme kleuren terug, en vooral de groene achtergrond wordt te warm.

Sinds de dijkverzwaring hier is het onderwater wel wat verbeterd. het landschap is gevarierder dan daarvoor, en de stenen, zand en oesters wisselen elkaar mooi af. Ik probeer van deze mooie omgeving een sfeeropname te maken. Onder en op de stenen en oester leeft van alles, en op het zand scharrelen krabben, grondeltjes en platvissen naar wat lekkers. De kolonie vormende zakpijp Botriloides contrasteerd mooi oranje op de stenen.  

Tussen deze steen zijn de Zwarte Grondels druk in de weer met de voorbereidingen op de paring. De mannetjes zitten diepzwart te pronken bij een lege oester (het nieuwe nest), en de vrouwtjes zijn vooral bezig met het uitzoeken van het juiste mannetje en letten daardoor wat minder op hun omgeving. Dat heeft voor ons het voordeel dat ze in deze tijd wat beter te benaderen zijn met de camera. 

De kolonie vormende zakpijp Botryloides die in platen over de stenen gedrappeerd is, vormt in macro een mooi abstract plaatje. De kleur kan enorm varieren, maar oranje komt het meeste voor, maar ook geel, paars en bruine varianten komen voor. Soms zelfs in mooie gestreepte patronen.

Wat ondieper staan er veel Weduwroosjes en Slibanemonen. De tentakels van de Weduwroos vormen nog zo een mooi abstract plaatje. Vaak wordt de karakteristieke mond gefotografeerd, maar ik vind de tentakels zeker zo interessant omdat ze lang, slank en sierlijk zijn. Vooral wanneer een groot diafragma wordt gebruikt en daardoor en erg korte scherpte diepte ontstaat.

De Slibanemonen zijn veel lastiger om mooi op de gevoelige plaat te zetten. Dat komt vooral omdat ze plat op het zand leven. Je moet soms de camera zowat ingraven om ze mooi vast te leggen. gelukkig loopt het zand hier wat scheef af waardoor de camera wat eenvoudiger te plaatsen is, maar het blijft een lastige opgave.

In het ondiepe water zier ik veel legsels van slakken maar de slakken zie ik nergens. Ik kom ze pas tegen als ik naar boven wil gaan. Het blijken Bruine Plooislakken te zijn en ze vallen door hun kleur helemaal weg tegen de achtergrond. Echte mooie opnamen maak ik er ook niet van en ik kan in dit ondiepe water met zoveel zonlicht nauwelijks nog mijn display zien. As ik boven kom is de duiktijd 78 minuten en de maximum diepe 9 meter.